|
|
Rekaviður
Sá reki sem hingað berst er timbur sem borist hefur til sjávar í norðurhöfum, aðallega með rússneskum stórfljótum, en hingað berst það með hafstraumum. Rekinn er mjög misjafn að gæðum, sumt er úrvals harðviður sem nýta má í dýrari framleiðslu, annað er lakara eða illa farið, og jafnvel maðksmogið, eftir hrakning í sjó og við strendur landsins.
Rekinn er í vaxandi mæli nýttur sem smíðaviður, sumt fer þó í girðingastaura og það lakasta er víða notað sem eldiviður.
Lúðvík Kristjánsson telur í ritverki sínu, “Íslenskir sjávarhættir,” að reki sé á 725 jörðum hér á landi. Einhver reki er í flestum landshlutum nema á jörðum við innanverðan Breiðafjörð.
Nýtt svið varðandi nýtingu rekaviðar eru fjöruferðir ferðafólks til að skoða rekann ásamt öðru. Eins eru einstaka bolir eða spýtur orðnar vinsælar sem skraut. Þá sækja listamenn dálítið í að nota rekavið sem hráefni eða grunninn að góðu listaverki.
Verulegt framtak hefur víða verið sýnt til þess að bæta nýtingu rekaviðar. Keypt hafa verið tæki og búnaður til vinnslunnar og færanleg sögunarsamstæða er rekin. Ein megin ástæða þess að reki er ekki fullnýttur er sú að oft er dýrt að safna honum saman um langan veg en aðallega þó hitt að verð á innfluttu timbri er lágt og samkeppni við það því erfið.
Forrit til skráningar á rekaviði hefur verið gert fyrir Bsb. Strandamanna (og kostað að hluta þaðan) og kallast forritið Reki. Hugmyndin er að skrá megi á einum stað allan þann rekavið sem til fellur um allt land, bæði óunninn og unninn og að skráning og umsjónverði hjá Bsb. Strandamanna.
|
|
|